dat had ik gedacht...

Na verloop van tijd had ik zoveel ruw en ongeordend materiaal dat het overzicht een beetje zoek raakte. Ik had bovendien de nummers inmiddels al zo vaak gehoord dat ik doof begon te worden voor de imperfecties die er ongetwijfeld inzaten. En dat is best lastig voor de perfectionist die ik ben. Ik heb altijd het gevoel dat het nooit goed genoeg is en dat het altijd beter kan. Begrijp me goed, een perfectionist levert geen perfect werk maar WIL perfect werk leveren.

En het werd ook best wel eenzaam in The Tower. Zat ik daar almaar in m´n eentje te proberen het perfecte liedje op te nemen. Het idee dat ik het misschien toch maar niet helemaal alleen moest doen begon tot me door te dringen, ik zat veel te strak in mijn eigen muzikale jasje. Andere muzikanten zouden mijn muziek veel meer variatie kunnen geven. Daardoor zou het pas gaan leven! Het idee om alles zelf te doen moest ik vergeten. Ik was dus weer min of meer bij waar ik vroeger was. Gelukkig maar want...

 

...ik ging daarom bevriende muzikanten uitnodigen in mijn torentje. Samen muziek maken is echt veel leuker dan het allemaal in je eentje doen. 
Online samenwerken is trouwens al lang geen probleem meer dus af en toe hoefde de muzikant in kwestie niet eens naar mij toe te komen maar nam ie zelf thuis zijn partijen op en stuurde die naar mij toe. Ik kon ze dan in mijn studio in de muziek invoegen. Handig!


En jawel hoor, met deze diverse  bijdragen kregen de nummers een lift en een diepgang die ik ze nooit zelf had kunnen geven. Ik dank alle meewerkenden uit de grond van mijn hart.  Mijn muzikale vrienden verrijkten mijn songs plots met viool, keyboards, echte drums, dobro, accordeon, saxofoon, trompet en achtergrondzang. Mijn muziek ging leven. Én: iedereen heeft pro deo meegewerkt, for the love of music.

maar toch...

  foto: Hans Colijn

© 2017 Peter Wessel

  • YouTube Social  Icon
  • Twitter Clean
  • Facebook Clean
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now